می دانم میدانم که زیاد زنده نخواهم ماند و در صبحگاهی

                که رنگ بر چهره نداردکالبد بی جانم را برحصیر کهنه خواهند یافت

                مرده از عشق درتنهایی و سکوت...

             بادستهای که هیچ گاه ترا لمس نخواهند کرد٬

               با چشمانی که انعکاس درخشندگی نگاهت را

               دیگر در آن ها نخواهی یافت و لبانی که هرگز

              برای گفتن جمله ای گشوده نخواهد شد ....

              پس چرا حالا نگویم که دوستت دارم